Inspiratie

Het was moederdag die dag

Het was moederdag die dag.

We waren nog geen gebroken gezin. En toch ook wel. Want in ons gezin was er geen ruimte voor onschuld, liefde, zorgzaamheid, onbezorgdheid, vrijheid, tijdloosheid... gewoon kunnen zijn... soms wel, maar meestal het omgekeerde.

Deze foto toont dat deze 3 kinderen, in contact met de natuur, in staat waren om los te komen van niet-fijne situaties, stemmingen en mensen. In contact met de natuur gingen deze kinderen naar hun pure staat van zijn. Onschuldig, liefdevol, zorgzaam, onbezorgd, vrij, tijdloos, ...

Het was moederdag die dag.
En al vroeg in de ochtend werd het duidelijk dat we er beter even op uit trokken, naar daar waar we gewoon konden zijn... Enkele boomgaarden in de buurt, naast schaapjes in een weide... Kinderen hebben niet veel nodig om gewoon te kunnen zijn... al doet de maatschappij ons dat zó vaak vergeten!

Het was moederdag die dag.
Mijn kinderen waren onschuldig, liefdevol, zorgzaam, onbezorgd, vrij, tijdloos,... Deze foto toont dat ik een goede manier had gevonden om dit te bieden aan deze 3 kinderen, ondanks het onbehaaglijke nest waarin we vast leken te zitten.
Ik was zoekende naar datgene dat ik fout had gedaan, verkeerd had gezien, niet goed had begrepen. Ik zocht naar wat ik goed kon maken, beter kon zien en leren begrijpen. Uiteindelijk lukte het me voldoende om in te zien dat ik niets fout had gedaan, het niet verkeerd zag en begreep dat ik moest springen. In het diepe. En zien waar we terecht zouden komen. Ons uit deze onveilige situatie loswringen, duurde 1 jaar en 3 maanden.

Toen begon het eigenlijk pas echt...

Het was moederdag die dag.
Mijn kinderen waren onschuldig, liefdevol, zorgzaam, onbezorgd, vrij, tijdloos,... zoals kinderen horen te zijn. Zo vaak mogelijk! Het was moederdag en ik, ik voelde me gelukkig en trots, maar ook bang en alleen. Als moeder van jonge kinderen ben je natuurlijk altijd dapper, en nooit alleen. Niet in de keuken, niet in de douche, nee, ook niet op de wc en ook niet in je bed...
Natuurlijk ben je nooit echt alleen, want je hebt altijd wel lieve buren, ouders, familie en vrienden om je heen die helpen waar het mogelijk is.
En toch voelde ik me alleen. Iedere keuze, elke beslissing, elke onderneming, elke route, waar ook naar toe,... alle afwegingen en overdenkingen moest ik toch zélf maken. Dit kostte me bakken energie. Energie die ik eigenlijk al lang niet meer had... Dag en nacht "aan" staan, puin ruimen en heropbouwen wat er zo erg stuk was gegaan. Dat gaat niet vanzelf (en nog steeds niet!).

Het was moederdag die dag... en zo kreeg elke volgende moederdag voor mij een ruw randje...

Gelukkig ben ik nooit vergeten om regelmatig terug te keren naar de natuur. Niet meer om te vluchten, maar gewoon om ergens op een mooie plek in de natuur te zijn.. waar mijn kinderen onschuldig, liefdevol, zorgzaam, onbezorgd, vrij, tijdloos,... konden zijn en mij verplichtten om dat ook weer wat meer te zijn.

Ik heb regelmatig wat stukjes natuur met jullie gedeeld in beelden. En geregeld kreeg ik vragen van andere mama's en papa's die vroegen waar ze naar toe konden gaan met hun kroost. Het is fijn te merken dat mijn manier van leven en zijn, ook anderen inspireert. En misschien anderen aanzet tot het creëren van meer ruimte voor hun kinderen waarin ze hun pure zelf mogen zijn...

Ook al zijn deze 3 kleine schatjes van de foto erg gegroeid. En ook al zijn ze intussen pubers met af en toe hun kuren. En ook al gaan ze nu al vaker zelf op pad, nog steeds is dit onze manier om te verbinden met wie we echt zijn. En tegenwoordig lukt me dat zelf ook weer steeds meer. Ik kan de leeuwin in mij, die haar welpjes moest beschermen, wat laten rusten en ik kan weer terugkeren naar mijn eigen meer natuurlijke/avontuurlijke manier van zijn... hoewel dat pad niet duidelijk afgelijnd voor me ligt en nog steeds met vallen en opstaan gaat, geloof ik dat het de enige weg is... terug naar mezelf.

Want het zijn niet alleen kinderen die in de natuur hun ware zelf kunnen zijn.
Ook wij, volwassenen, mogen daar iets terugvinden wat we onderweg misschien zijn kwijtgeraakt:
rust in ons hoofd, zachtheid in ons hart, ruimte om te ademen. In de natuur hoeven we niets te zijn, niets te doen.

We mogen gewoon aanwezig zijn.
Ademen. Luisteren. Wandelen. Voelen.

Daarom wil ik de komende tijd niet alleen beelden en locaties delen, maar ook ruimte maken om samen op pad te gaan.

Voor wie zin heeft in een open gesprek, of gewoon stilte in goed gezelschap — stuur me gerust een berichtje...