Inspiratie

Een training systemisch en traumacoaching als voeding om in te zetten in mijn eigen onderneming.

Dat is meestal het doel van een opleiding of training. Maar eigenlijk is het eerst en vooral intensief werken aan mezelf... voeding voor mijn ziel.

Wat een cadeau is het iedere keer om zulke keuzes te maken. Ja, het is een uitdaging om je demonen in de ogen te kijken! Regelmatig is het zelfs beangstigend! En toch.... doe ik het.... omdat het iets oplevert!

Het vertaalt zich meestal in de dagen en weken na zo'n training, opleiding of sessie: vandaag bijvoorbeeld, kreeg ik een onverwacht telefoontje van de papa van mijn kinderen. Hij nodigde hen uit voor zwemmen en barbequen! Ik kon horen hoe de vraag vanuit liefde gesteld werd. Ik voelde het, de kinderen voelden het... En in diezelfde vibe bracht ik hen naar hem. Dankbaar dat hij er voor hen kon en wou zijn. Dankbaar dat zij deze aandacht en liefde mochten ervaren en dankbaar voor de extra tijd en ruimte die ik kreeg voor mezelf. 

Beweging brengen in getraumatiseerde delen, brengt beweging in alles wat daarmee samenhangt!

Met die ruimte die ik kreeg, trok ik even de natuur in... je hoeft soms echt niet ver te gaan om mooie plekjes te vinden. Ik kijk al lange tijd met sprookjesogen naar de natuur ... en ik ben goed in het ervaren van de magie van alles om me heen. Een kracht die ik jou ook gun! 

Het thema van de laatste maanden in mijn persoonlijk werk is: "Ik mag (of kan?) me laten dragen." Net als de afgelopen 2 dagen, ervaarde ik opnieuw, in kleine stapjes, hoe dat voelt en dat ik het kan... en mag...En vandaag bevestigde de natuur wat ik de laatste maanden leer in mijn innerlijke proces:

Vandaag spiegelde de natuur: "Ik ben er, in al mijn hoedanigheid, met alles wat er is, met alles wat jij bent, zonder oordeel, alles mag er zijn - Ik mag deel uitmaken van het grote geheel. Hoe gek of wild of gevoelig ik ook ben, nature got my back!"

Ik voelde ook hoeveel ruimte er eigenlijk voor mij is. Hoeveel kleine paadjes er te kiezen zijn en hoeveel plaats er is om met water en modder te spelen. Het toelaten van de natuur mij te laten dragen op een moment dat ik dat best goed kon gebruiken... dat zou iedereen mogen leren.

Tara Brach:"Perhaps the biggest tragedy of our lives is that freedom is possible, yet we can pass our years trapped in the same old patterns. But when we take the time to pay attention, to practice, to heal… we realize we are held. We are already home."

Én toch ...